ครบรอบ หนึ่ง เดือนแห่งความสุขละครับผม ตอนนี้ผม มี แฟนมา หนึ่งเดือนละนะครับ

บางคนอาจจะมองว่า บ้า ไรปะเนี้ยเป็นแฟนกันมาแค่ หนึ่งเดือน เป็นไรมากปะเนี้ย

  แต่สำหรับผมแล้วเค้าคือคนพิเศษ คนที่ผม พูดได้เต็มปากเลยนะว่ารัก

ก็ ไม่รู้อะ ผมรักของผมอะใครจะทำไม 5555 อวยพรให้ผมกันด้วยนะครับ ทุก ๆ คน

แล้วก็ ขอสวัสดีปีใหม่เพื่อน ๆ ทุก ๆ คนด้วยนะครับ

ขอให้มีความสุขมาก ๆ คิดสิ่งใดก็ขอให้สมหวังนะครับ โชคดี ๆ

 เค้กฉลองครบรอบครับ

ก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าเราสองคนจะไปได้กันแค่ไหนแต่จะทำให้ดีที่สุดครับผม

ขอบคุณนะครับที่ทำให้ผมได้รู้จักกับคำว่าความรักอีกครั้งหลังจากที่คำ ๆ นี้

หายไปจากชีวิตผมนานพอสมควรเลยทีเดียว หายไป 395 วันอะครับก็ไม่นานเท่าไหร่เนอะ

แต่ ก็ขอบคุณนะครับ ขอบคุณสำหรับทุก ๆ สิ่งด้วยที่ทำให้เราได้มาเจอกันอีก

ขอบคุณครับผม

ป.ล. ชื่อเค้กเด็กร้านเค้กเขียนผิดอะคราบมาเห็นตอนกลับมาแล้วอะคราบ 555

ป.ล.ขอบคุณทุก ๆ คนนะครับที่อ่านจนจบ ก็ไม่มีอะไรเขียนมากมายอะครับ มีความสุข

เพียงเธอ

อยากจะขอบคุณ ที่รู้ใจเข้าใจ สิ่งดีดีที่ให้มา
อยากจะขอบคุณ ที่สัญญาว่าใจ ไม่มีวันห่างเหิน

กับคนหนึ่งคน ที่ไร้วันเวลา หมดกำลังจะก้าวเดิน
จากคนที่เคย เจ็บเหลือเกินที่ใจ กลับกลายเป็นเบิกบาน

ผ่านคืนวันโหดร้าย นานเหมือนชั่วกาล
กลับมีคนห่วงใยกัน สุขใจทุกวัน มีเธออยู่ข้างกาย
เริ่มรู้จักความหวานกับรักลึกซึ้งหมดใจ
เริ่มรู้จักความหมายของคืนวัน

แค่คนหนึ่งคนกับหัวใจ ให้เธอ หมดไปเลยที่ฉันมี
จะเป็นจะตายจะร้ายดี ไม่แคร์ ไม่เคยจะหวั่นไหว
จะมีแต่เธอที่แสนดี ร่วมทาง ตราบจนวันที่สิ้นใจ
หนึ่งวันจะนาน สักเท่าไร ถ้าไกล ห่างเธอไปสักวัน

ผ่านคืนวันโหดร้าย นานเหมือนชั่วกาล
กลับมีคนห่วงใยกัน สุขใจทุกวัน มีเธออยู่ข้างกาย
เริ่มรู้จักความหวานกับรักลึกซึ้งหมดใจ
เริ่มรู้จักความหมายของคืนวัน

ให้เธอได้ยิน เสียงจากใจฉัน
ที่จะคอยบอกทุกคืนวัน ว่ารักเธอ

ผ่านคืนวันโหดร้าย นานเหมือนชั่วกาล
กลับมีคนห่วงใยกัน สุขใจทุกวัน มีเธออยู่ข้างกาย
เริ่มรู้จักความหวานกับรักลึกซึ้งหมดใจ
เริ่มรู้จักความหมายของคืนวัน

เสียงใจฉันเอง ร้องเพลงให้เธอ
ฟังอยู่คือเสียง ดังจากใจ
ร้องเพลงที่ใคร ไม่อาจฟังเสียง ใจฉันเอง
ร้องเพลงให้เธอ ฟังอยู่คือเสียง ดังจากใจ
ร้องเพลงที่ฟัง เข้าใจเพียงเรา

ไปดูมาแล้วคราบ ถ้านับถึงวันนี้ก็รอบที่ ห้า ละครับผม

ผม แค่ อยาก บอกว่าผมชอบนะ เรื่องนี้อะ

ใครดูแล้วได้ข้อคิดอะไรกันบ้าง

ก็บอก ๆ กันนะคราบ

กันและกัน

ถ้าบอกว่าเพลงนี้ แต่งให้เธอ เธอจะเชื่อไหม

มันอาจไม่เพราะ ไม่ซึ้งไม่สวยงามเหมือนเพลงทั่วไป

อยากให้รู้ ว่าเพลงรัก ถ้าไม่รัก ก็เขียนไม่ได้

แต่กับเธอคนดีรู้ไหม ฉันเขียนอย่างง่าย...ดาย

เธอคงเคยได้ยินเพลงรักมานับร้อยพัน

มันอาจจะโดนใจ แต่ก็มีความหมายเหมือนๆกัน

แต่ถ้าเธอฟังเพลงนี้ เพลงที่เขียนเพื่อเธอเท่านั้น

เพื่อเธอเข้าใจความหมายแล้วใจจะได้มีกันและกัน

มีความจริงอยู่ในความรักตั้งมากมาย

และที่ผ่านมาฉันใช้เวลาเพื่อหาความหมาย

แต่ไม่นานก็เพิ่งรู้ เมื่อทุกครั้งที่มีเธอใกล้

ว่าถ้าชีวิตคือทำนอง เธอก็เป็นดังคำร้องที่เพราะและซึ้งจับใจ

ให้มันเป็นเพลง บนทางเดินเคียง ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน

อยู่ด้วยกันตราบนานๆ ดั่งในใจความบอกในกวี

ว่าตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง

คือทุกครั้งที่รักของเธอส่องใจ ฉันมีปลายทาง

มีทางเดินให้เราเดินเคียง และมีเสียงของเธอกับฉัน

มีทางเดินให้เราเดินร่วมเคียง และมีเสียงของเธอกับฉัน

กาลครั้งหนึ่งบนเกาะแห่งหนึ่ง

ซึ่งมีเหล่าตัวแทนความรู้สึกอาศัยอยู่รวมกันมานาน

มีทั้ง ความรู้ ความสุข ความเศร้า ความเหงา ความรวย รวมถึง............ความรัก

วันหนึ่งเกาะที่เคยอยุ่รวมกันมาเกิดกำลังจะจมลงกลางทะเลที่แสนกว้างใหญ่

ความรู้สึกต่าง ๆ พากันอพยพหนี บ้างก็ต่อเรือ บ้างก็เตรียมอาหาร รวมถึงข้าวของจำเป็นต่าง ๆ

มีแต่ความรักเท่านั้นที่คิดว่าจะอยู่กับเกาะต่อไป จนเกาะเริ่มจมลงเรื่อย ๆ

ความรักจึงได้ตัดสินใจขอความช่วยเหลือ

ช่วยด้วย ช่วยด้วย ความรวยช่วยฉันด้วยนะ

ไม่ได้หรอกความรัก ที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับเธอหรอก บนเรือฉันเต็มไปด้วยทรัพย์สมบัติ เงินทอง

ฉันคงช่วยเธอไม่ได้หรอกความรัก

ช่วยฉันด้วย ความสุข ช่วยฉันด้วยนะ

แต่ความสุขกำลังมีความสุขอยู่จึงไม่ได้ยินเสียงของ ความรัก

ความเศร้าจ๋า ฉันแย่แล้ว ฉันขอไปด้วยนะ

ฉันกำลังเสียใจ อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว ไปไกลๆฉันซะ

ขณะที่ความรักกำลังเดือดร้อนหาได้มีคนช่วยไม่

ความรักกำลังต้องการความช่วยเหลือ

ความรัก ทางนี้ มาทางนี้เร็ว

ความรักดีใจเป็นอย่างมากที่ได้เรือโดยสาร

จนกระทั่งลืมถามชื่อของคนที่ให้ความช่วยเหลือ

ความรักจึงถามกับคุณความรู้ คุณความรู้คนที่มาส่งฉันคือใครเหรอ

เค้าคือเวลาไง ความรัก

แล้วทำไมเวลาถึงช่วยฉันละ

ก็มีแต่เวลาเท่านั้นแหละที่สามารถรับรู้ได้ว่าความรักนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน  

แล้วเพื่อน ๆ ละครับคิดอย่างไรกับนิทานเรื่องนี้

ลองมองคนรอบข้างและเปิดโอกาสให้กับเค้าบ้างนะครับเพราะว่า

เวลาจะไม่มีทางให้ความรักแสดงความยิ่งใหญ่ได้เลย

ถ้าความรักไม่ได้เริ่มต้นขึ้น

ก้อง  จิ๊บ  ฝน  อ้น  โจ้

ป.ล.ขอบคุณ รูปเพื่อน ๆ โดย ฝนนะครับ

ป.ล.ขอบคุณ รุปสุดท้าย นะต้อง

ขอบคุณครับ

                สวัสดีครับ เพื่อน ๆ ตอนนี้ผมก็ ได้กลับมาไทยเรียบร้อยแล้วครับผม การไปฝึกงานที่ญี่ปุ่นครั้งนี้ เป็นอะไรที่สนุกมาก ๆ เลยครับ ได้ เจออะไรใหม่ ๆ ได้รู้จักอะไรใหม่ ๆ ได้พบคนใหม่ ๆ ได้เรียนรู้อะไรขึ้นอีกเยอะแยะมากมาย เป็นอะไรที่มีความสุขมาก ๆ เลยครับผม

                และการไปฝึกงานในครั้งนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้าไม่ได้ อาจารย์แป้ง และ อาจารย์โฮชิโน๊ะ ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับที่ทำให้ผม ได้พบอะไรเยอะแยะมากมายครับผม แถมพออาจารย์แป้งตามไปที่ญี่ปุ่นแล้วก็แนะนำ เลยทำให้พอเข้าใจในงานที่ทำมากขึ้น ขอบคุณสำหรับทุก ๆ เรื่องที่มีมากมายจนนับได้ไม่หมด ก็ ขอบคุณมาก ๆ ครับผม

                ขอบคุณสำหรับ พี่ชิต และ พี่อั้ม ด้วยนะครับ ที่ทำให้การใช้ชีวิตในญี่ปุ่นไม่ใช่เรื่องยากเลย แล้วไหนพวกผมยังรบกวนพวกพี่ ๆ อีกหลาย ๆ เรื่อง มาก ๆๆๆๆๆ ขอบคุณมาก ๆ ครับผม

                ขอบคุณพี่กุล ด้วยนะครับ สำหรับคำแนะนำดี ๆ และคอยเป็นที่ปรึกษาในเรื่องต่าง ๆ ให้ และความช่วยเหลือในหลาย ๆ เรื่อง ขอบคุณสำหรับร้านเหล้าดี ๆ อิอิ อยากไปอีกนะคราบ ขอบคุณมาก ๆ ครับผม

                ขอบคุณอาจารย์โต้ง อาจารย์สมบูรณ์ อาจารย์หน่อง ด้วยนะครับ สำหรับความสนุกต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ทั้ง ดนตรี อาหาร คำแนะนำต่าง ๆ และความสนุกในการเล่น............. อาจารย์หน่องครับสัญญาว่าจะไม่เดินไปส่งอาจารย์ที่เอกิ อีกแล้วครับผม ค่าแท็กซี่แพงมาก ๆ เลย ขอบคุณครับผม

                ขอบคุณ พี่ ปอน และ พี่ เอก ด้วยนะครับที่พาไปทานอาหาร อร่อย ๆ ทั้ง ซูชิ และ ก็ ราเมง อร่อยมาก ๆ ครับผม ขอบคุณมาก ๆ ครับผม

                ขอบคุณ พี่เอก ด้วยนะครับ ที่คอยช่วยเหลือเวลาต้องการคุยกับอาจารย์ ขอบคุณด้วยสำหรับ ขนม ข้าวกล่อง แสนอร่อยทั้งหลาย ขอบคุณด้วยนะครับที่คอยช่วยแปลให้ผม ขอบคุณมาก ๆ ครับผม

            ขอบคุณ คุณนิธิ ด้วยนะสำหรับ มิตรภาพที่มอบให้ และเสียงเพลงที่เล่นให้ฟัง ขอบคุณครับ

            อยากบอกว่าคิดถึงเสมอและตลอดเวลาด้วย

                ขอบคุณเซซัง และ ฮาเซะซัง สำหรับอาหารแสนอร่อย ที่ทำให้ทาน และ ยังไปรับผมที่ สนามบินนาริตะด้วย ขอบคุณคราบผม

            ขอบคุณทุก ๆ คนที่แล็บด้วยนะครับ ที่พวกผมไปรบกวน บางครั้งอาจจะเสียงดังไปบ้างยังไงก็ ต้องขอโทษด้วยนะครับ ทุก ๆ คนเลยนะ ขอบคุณครับผม

                ขอบคุณประเทศญี่ปุ่นที่ทำให้ได้พบกับเรื่องราวดี ๆ มากมาย ทำให้เป็นช่วงเวลาที่สวยงามช่วงหนึ่งในชีวิต ขอบคุณครับ

                ทุก ๆ คนครับหวังหว่าเราคงจะได้เจอกันอีกในไม่ช้านี้นะครับ มาไทยกันเมื่อไหร่ส่งข่าวมาบอกด้วยนะครับผมรออยู่นะครับ คิดถึง ทุกคนมาก ๆ เลยครับผม ไว้เจอกันนะ

สายลมพลิ้วไหว สายน้ำไหลผ่าน

กาลเวลาเคลื่อนคล้อย มิตรภาพยั่งยืน

แอบรัก

ความสุขเล็ก เล็กของหัวใจคือการได้แอบรักเธอ

ต้องแกล้งทำเป็นเล่น เล่น

เพื่อปิดบังความจริงว่ารักเธอแค่ไหน

กลัวว่าใคร ๆ แซวแล้วไม่รู้จะทำยังไง

เลยต้องกลับมานั่งกลุ้มใจทั้งวัน

แล้วเธอละจะรู้บ้างไหม

ว่ามีใครรักเธออยู่

แค่อยากให้ในใจของเธอมีส่วนประกอบหนึ่ง

คือฉันบ้างเท่านั้นจริงๆ

การที่เราแอบรักใครสักคน

มันเหมือนเป็นความสุขเล็ก ๆ ของหัวใจ

เค้าคนนั้นไม่จำเป็นต้องรักเราตอบก็ได้

เพียงแต่เราอย่าตอบใจตัวเองว่า ทำไม เค้าถึงไม่รักเรา

การแอบรักทำให้เราทดท้อใจไม่ใช่น้อย

และการแอบรักนี่แหละที่ทำให้เรามีความสุขด้วยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

การที่เรากล้าที่จะบอกรักเค้า มันเป็นความกล้าหาญอันยิ่งใหญ่

น้อยคนนักที่จะกล้าพูดออกไป

ปลดปล่อยความรู้สึกนั้นออกมา

แม้ว่าผลลัพธ์ จะออกมา สมหวัง หรือ สิ้นหวัง

แต่อย่าลืม ว่าเรานั้นเอาชนะใจตัวเองได้แล้ว

เราควรจะดีใจ และยิ้มได้ทุกวัน

แม้ว่าเค้าคนนั้น ไม่ใช่ของเราก็ตาม

รัก...............ยากเกินเข้าใจ  

隠れて愛してる。

＜隠れる＝かくれる＞  

心の小さい幸せのが君に隠れてあいしている。

本当に俺はいくらぐらい君が愛してるのを知らないように、わざとしなきゃ。

他の人がこのこのことを車輪されたら、何をやるぺきのはしらない。

＜車輪＝しゃりん＞  

だから、自分でいつも思い悩んでしまった。  

君が知っているか？  

誰かが君のことを好きになった。

本当に何も無いけど、君の心の中にちょっと俺のことがあって欲しいんだ。

誰かが一人に隠れて愛してるのは小さな幸せの心のようだ。

あの人から、愛になってもらうのがいらない。

でも、自分に相手がどうして自分のことを愛してもらわないと伝えないだけ。

隠れて愛してるのことに自分の心が少なくないで落胆された。

＜落胆＝らくたん＞  

でも、一方で隠れて愛してるのことに自分が幸せになったこともある。

相手に愛してるのことを告白すのはすごく大きな勇ましいことなんだ。

＜勇ましい＝いさましい＞

＜告白＝こくはく＞  

少し人だけ告白できる。自分の気持ちを伝えられる。 

最後の結果は望みがかなうことと　望みがかなわないこと。

気にしないで。

＜望みがかなう＝のぞみがかなう＞  

大切なことは自分の心に勝ったから。

毎日幸せで笑顔にして。

その人が自分の恋人でさえも。   

ความรักก็เหมือนใบชาในแก้ว เพียงสั่นไหวเล็กน้อยก็ไม่อาจคงรูปเดิมไว้ได้

ก็ไม่รู้นะว่าเพราะอะไรอะ แต่ก็อยากจะบอกว่าชอบจริง ๆ นะ

ถึงจะเคยซื้อขนมให้ใครต่อใคร แต่ก็ ไม่เคยทำความสะอาดห้องให้ใครสักคนเลยนะ

ขนาดห้องตัวเองอะ ยังค่อนข้างขี้เกียจจะทำเลย ไงก็ สู้ ๆ นะขอให้สอบเข้าที่ ๆ อยากเรียนได้ด้วยละ

あいしてる

การเดินทางของเราเริ่มต้น ที่ สนามบิน สุวรรณภูมิ

ซึ่งผู้ร่วมเดินทางในครั้งนี้มีทั้งหมด สี่ คนด้วยกัน

ปรุกอบด้วย ผม นก โอ๋ และ คู่โปรเจ็คผม ดิว นั่นเอง

ซึ่งการเดินทางครั้งนี้ก็ มีผู้ ไปให้กำลังใจมากมาย โดย เฉพาะ โอ๋ และ ดิว

เมื่อเราออกจากสนามปินมาแล้ว เมื่อเข้ามาในเครื่อง

ก็ ทำให้ พวกเราทั้งหมดรู้สึก เครียดนิดหน่อยเพราะว่ายังไม่ได้คุยกับคนบางคนเลย

โทรศัพ ก็ ไม่มีสัญญาณ ไปซะละ ทำไงดีเนี้ย แต่ช่างมันเหอะโทรได้แล้วค่อยโทร

พาหนะของพวกเราในครั้งนี้ก็ คือ เครื่องบิน โบอิ้ง 777 ซึ่งจะพาเราไปถึงที่หมายโดยสมบูรณ์

และนี่ก็ คืออาหารมื้อแรกของวันครับผม หลังจากที่หิวมานาน

หลังจากที่ กิน อิ่ม นอน หลับ ก็ ตื่นทาตอนเช้า พอดี ซึ่งอีกสักครู่ก็ คง จะ ถึงสนามบินนาริตะแล้ว เลย เอา ภาพ มาฝาก

เมื่อ มาถึงนาริตะ สรุปว่า ไม่มีใครเอาเบอร์ ของคนที่จะมารับมาด้วยเลย ก็ เลย ตกใจกันนิดหน่อย

และ ก็ โชคดี ที่ นก เดินหาจนเจอ เห้อ โล่งไปที

หลังจากนั้นเราก็ นั่งรถไฟออกจากนาริตะ ไปสู่ จุดหมายปลายทาง

เมื่อมาถึงก็ เอา ของไปเก็บที่ที่พัก แล้วก็ ไปที่แล็บ ไปเจอพี่ ๆ และ อาจารย์

และอาจารย์ก็ พาไปเลียงข้าวเที่ยง

หลีงจากนั้น ก็ ว่างก็ เลย เดิน เล่น รอบ ๆ มหาลัย นิดหน่อย

และ นี่คือแผนที่ของเมืองที่อยู่คราบ

นี่คือรูป ที่ถ่ายกันหน้าที่พักครับ กับ ผู้ร่วมเดินทางทั้งหมด

ต่อไปก็เป็นการพาทัวร์ ห้องนอนคราบปม ซึ่งพักห้องละ คน ครับ

เริ่มกันด้วยประตูครับ

เมื่อเราเปิดประตู ก็ จะเป็น ทางตรงสู่ ห้องนอนได้เลย

และนี่ก็ คือส่วนทำครัวครับปม   

นี่คือห้องน้ำคราบบบบบบบบ

ต่อไปก็ คือห้องอาบน้ำครับผม

นี่คือเตียงนอนคราบ

และนี่คือโต๊ะเขียนหนังสือ ไว้ใช้ดูการ์ตูนตอนมาถึงหอแล้ว

รูปทั้งหมดตอนอยู่ที่ญี่ปุ่นผม จะอัพไว้ใน album นะครับ 

ช่วงที่มาที่นี่พอดีเป็นช่วงซากุระบานก็เลยมีโอกาศได้ชมซากุระด้วย

มหาลัยที่มาคราบ 

อันนี้ไปดูซากุระหลังมหาลัยใส่ขาสั้นเหมือนไม่หนาวนะครับแต่ที่จริงหนาวมาก ๆๆๆๆ

  โตเกียวทาวเวอร์

 กับน้องคิดตี้

  ผมเป็นยักษ์ไปแล้ว 5555

  พระราชวังคราบ

  วัดเมจิ

  หน้าวัด ฮาซากุซะ โคมแดงยักษ์

 จุดชมซากุระ แถว ๆ ข้างแม่น้ำ

เมื่อซากุระร่วงโรย ความทรงจำลาจาก

ความรู้สึกแปรเปลี่ยน ความเศร้ามาเยือน ....

ValenTine Day

วันนี้เป็นวันแห่งความรัก แต่สำหรับตัวผมวันวาเลนไทน์ ในปีนี้ ช่างเงียบเหงาเหลือเกิน

วันนี้กลายเป็นวันที่ผมไม่อยากออกไปข้างนอกมากที่สุด เพราะว่าไปทางไหนก็จะเห็นแต่คู่รัก

ซึ่งผม  -ไม่มี - จากวันที่เราเลิกกัน จนถึงวันวาเลนไทน์ นี้ ก็ 5 เดือน กับ 9 วันละ แต่ผมก็ยังลืมเค้าไม่ได้

จนถึงวันนี้ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมผมถึงลืมเค้าไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่ ช่วงเวลาที่เราคบกันก็ไม่ได้นานมากมายอะไร

แต่ผมก็ไม่อาจจะลืมเค้าได้ ผมลองโทรไปหาเค้า

ผม : ...วันพรุ่งนี้ว่างไหมไปทานข้าวกันไหม

เค้า :  ตอนไหนละแต่ช่วงนี้มีสอบนะ

ผม : ก็ช่วงเย็น ๆ อะ เพราะว่าต้นลงLabเสร็จก็บ่าย ๆ ละ เป็นตอนเย็นก็ได้

เค้า : อืมคงไม่ได้อะ

ผม : ทำไมอะ หรือ ว่ามีนัดแล้ว

เค้า : ใช่ มีนัดแล้ว

ผม : มีนัดกับใครเหรอ คนที่คบกันอยู่เหรอ

เค้า : ใช่

ผม : [t.t]

เฮ้อทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วยังจะถามอีกนะคนเรา ไม่น่าเลย ไม่น่าหาเรื่องเสียใจเลยอะ

ทำไมนะ ทำไมพระเจ้าไม่ทำให้คนเราเจอคนที่ใช้สำหรับเราเลยในรักครั้งแรกนะ ทำไม

ช่วงเวลา ปกติก็อยู่ได้หรอกนะ เวลาที่มีเพื่อน ก็อยู่ได้ไม่มีอะไร ไม่คิดอะไร ไม่ได้นึกถึง ไม่ได้ใส่ใจ

แต่ไม่เข้าใจเลย ทำไมเวลาอยู่คนเดียวถึงต้องคิดถึง อยู่ดี ๆ ก็ นึกถึงเรื่องที่เคยทำด้วยกัน ร้านที่เคยไปทานข้าว

หนังเรื่องที่เคยไปดู ทางเดินที่เคยเดินเคียงคู่กัน คำพูดต่าง ๆ ที่เคยได้ยิน นึกถึงเสียงที่คุ้นหู คำพูดที่ได้ยินก่อนนอนทุกคืน

ความห่วงใยต่าง ๆ ทีเคยมีให้กัน  แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่มีอีกแล้ว ไม่มีถ่อยคำต่าง ๆ ที่เคยส่งให้กัน ไม่มีความคิดถึง

 ไม่มีที่ๆเคยเดินด้วยกัน ไม่มีโอกาสที่จะได้ทานอาหารด้วยกันอีก แต่ทุกอย่างยังคงแจ่มชัด อยู่ในความคิด อยู่ในหัวใจ

อยู่ในความรู้สึกของผม วันวาเลนไทน์  ในปีนี้ผมก็คงไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรให้เค้าได้ ไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่ด้วยกัน

แต่ก็ไม่เป็นไร ถึงยังไงเวลาต่าง ๆ ก็ผ่านไปแล้ว ก็ต้องขอบคุณที่ช่วยทำให้มีช่วงเวลาดี ๆ     

 เกิดขึ้นในชีวิต ขอบคุณที่ทำให้มีความสุข ไงก็ขอให้มีความสุขนะ ยังไงก็อยากที่จะบอกว่า  -รัก-  เสมอนะครับ

บล็อกนี้อัพเป็นกรณีพิเศษครับปม

เนื่องจากว่าโดนการ Tag มาคราบ ทั้งที่ยังคิดไม่ค่อยออกเลยว่าจะอัพไรดีอะ

ก่อนอื่นก็แนะนำคนที่  Tag  ผมมาก่นนะครับ

   เค้าชื่อว่าพี่ chad ( ซึ่งตอนนี้โดนบังคับให้เป็นที่ปรึกษา ProJect ไปละ )

http://whitehawkic.spaces.live.com/

 ความลับข้อแรก

(2เด็กชายในหมู่เด็กหญิง)

ก็คือว่าในสมัยอนุบาลอะครับ ช่วงที่เป็นเด็กน้อยอะครับผม

คือว่าบ้านผมก็อยู่ที่พัทยาใช่ไหมครับ แล้วคุณพ่อก็เลยส่งมาเรียนที่ศรีราชา

ซึ่งตอนนั้นก็ยังเล็กแล้วก็ที่บ้านคือไม่มีคนว่างมาคอยดูแลครับพ่อเลยส่งไปอยู่

หอพักของคุณครูซึ่งเป็นโรงเรียนที่จะไปเรียนในตอนอนุบาลครับซึ่งลูกของเพื่อนพ่อก็เรียนด้วย

แต่ว่าเรื่องของเรื่องก็คือโรงเรียนที่ไปเรียนอะครับเป็นโรงเรียนหญิงล้วนอะครับผม

แต่ก็ไม่ได้มีผมเป็นเด็กผู้ชายคนเดียวนะครับ ทั้งชั้นมี 2 คนอะครับเป็นเด็กผู้ชาย 2 คนในเด็กหญิงคราบผม

แต่ก็เรียนจนจบอนุบาล 3 นะครับแล้วก็ย้ายออกตอนขึ้นประถมครับผม

ความลับอันดับที่สอง

(การรู้จักช่วยตัวเองครั้งแรก....)

ก็คือว่าพอผมขึ้นมาอยู่ชั้นประถมผมก็ย้ายมาเรียนโรงเรียนชายล้วน

แต่ก็ยังอยู่หออยุ่นะครับแต่อยู่ในโรงเรียนอะครับเค้าเรียกกันว่าหอในอะครับ

ก็เพื่อน ๆ คิดดูนะ ที่ ๆ เด็กผู้ชายรวมกันอยู่เยอะ ๆ อะครับยังไงก็ไม่พ้นเรื่องลามกใช่ไหมครับ

อยู่ดี ๆ เพื่อนมันก็ชวนกันช่วยตัวเอง ซึ่งตอนนั้นผมก็ยังไม่เค้ยไม่เคยแต่มันท้าทำไงได้อะลองก็ลองวะ

สรุปการรู้จักการช่วยตัวเองครั้งแรกของผมก้อตอน ป.5 อะครับ แต่มีเรื่องเกิดขึ้นครับคือว่ามีการท้ากันอะครับว่าใครได้มากครั้งมากที่สุด

แต่ผมไม่ได้ไปแข่งกับเค้านะครับ(ออกตัวไว้ก่อน) สรุปมีเพื่อนคนนึงงะครับแมร่ง รอบที่ 6 แมร่งสลบไปเลยมือก็คาอยู่อะครับ

แต่ต้องเรียกคุณครูมาเพื่อเอามันส่งโรงพยาบาล สรุปอาการเหนื่อยมากไปเลยช็อกคราบปม 555++++

ความลับข้อที่สาม

(ฉายาสมัยประถม-มัธยม)

คือตอนที่เรียนใช่ไหมครับแต่ละคนก็จะมีฉายาใช่ไหมครับ

บางคนก็โดนล้อ ชื่อพ่อ ชื่อแม่บ้างละ โดนเพื่อนตั้งอย่างนู้น อย่างนี้บ้างละ

แต่ของผมนี่คือว่าไปเที่ยวเขาเขียวกับเพื่อนอะครับแล้วผมก็ดูพวกเสือไรงี้อยู่อะครับ

อยู่ดี ๆ เพื่อนแมร่ง ตะโกนมาว่าเฮ้ยสิงโตหลุด ผมก็วิ่งดิครับวิ่งขึ้นรถใหญ่เลยแล้วคือว่าไม่รู้เพราะอะไรอะครับ

ผมมันตั้งอะครับ หลังจากนั้นก็โดนเรียกว่าไอ้หัวสิงโต ไอ้สิงโต ไอ้โต บ้างงะ จนจบมัธยมอะคราบ

(จริง ๆ อะ แถวนั้นอะไม่มีกรงสิงโตเลยด้วยซ้ำนะนั่นนะ)

ความลับอันดับที่สี่

(First tiMe)

อืมเพื่อน ๆ จะหาว่าผมลามกปะเนี้ยก้ไม่รู้จะเล่าอะไรอะแต่ช่างมันเหอะไม่ซีเรียสคราบปม

ก็ ครั้งแรกของผมก็ อืม กับพี่สาว(เพื่อน)คนนึงอะคราบ ตอน ม.2 แค่นี้พอดีกว่า

พูดถึงมาก ๆ ไปก้อไม่ดีอะใช่มะอะคราบบบบบ

ความลับข้อสุดท้าย

(ความจริงเรื่องความรัก)

ข้อนี้หลาย ๆ คนอาจจะหาว่าผมมาแก้ตัวนะครับแต่เปล่านะผมอะพูดความจริงนะ

หลายคนอาจจะคิดว่าผมอะเป็นคนเจ้าชู้แต่จริง ๆ แล้วอะไม่เลยนะ

ผมอะมีคนที่ผมคิดถึงอยู่ในใจตลอดเวลาอยู่แล้ว คนหนึ่ง แต่ผมอาจจะคุยกับคนหลาย ๆ คน

ไม่ได้แปลว่าผมเจ้าชู้นะคราบผมแค่เปิดโอกาสให้ตัวเองเท่านั้นนะผมไม่อยากจะจมอยู่กับอดีตอะ

แต่บางคนพอผม คบไปด้วยซักพักแล้วไม่ใช่นิครับจะให้ผมทำไงอะผมก็ต้องบอกดิใช่มะเพราะว่ายิ่งนานยิ่งเจ็บนะ

สรุปคือผมมีคนในดวงใจอยู่นะ และคนคนนั้นก็คือ...............ความลับครับ

(ให้เป็นความลับต่อไปอะดีแล้ว)

หมดไปแล้วนะครับผม ความลับ 5 ข้อของผมคราบ

และต่อไปก็คือผู้ที่โดน Tag ต่ออีก 5 คนนะครับ

คนแรก  ก็ นกจังครับผม สาวเปิ่นแห่งภาคระบบฯ

http://enok37.spaces.live.com/

คนที่สอง น้องโอ๋ สาว HoT สุด ๆ (รึเปล่า)

http://moonoipinky.spaces.live.com/

คนที่สาม เจ๊ยุ้ย เจ๊แกสุดยอด...........

http://tashakorn.spaces.live.com/

คนที่สี่ นายชื่อแบงค์ใช่มะ อยากรู้เรื่องนายวะ

http://bankcu.spaces.live.com/

  คนที่ห้า นายนัทครับผม

  http://robitta.spaces.live.com/

ครบห้าคนละนะครับผม

บล็อกนี้ก็ขอจบแค่นี้นะครับผมไว้เจอกันใหม่นะครับ

อ่านรายละเอียดวิธีการเล่นเกมนี้ได้ที่  http://spladplakao62.spaces.live.com/blog/cns!E0FF80916CCABDA8!9036.entry

สิ่งที่มีสีใสคล้ายเม็ดฝน.....น้ำตา

ให้ความรู้สึกอบอุ่นนิดหน่อย ก็เท่านั้นแหละ

หลังจากที่เครียดกับการอ่านหนังสือสอบมาอย่างยาวนานในที่สุดก็ได้สอบเสร็จซะทีครับผม

รุ้สึก ดี มาก ๆๆๆๆ เลย ที่สอบเสร็จแล้วงะ แต่ก็ยังไม่เสร็จซะทีเดียว

เพราะว่าเดี๋ยวจะต้องมี งานต้องเตรียม Present Robot อีกครับ

อืม ก็วันที่ 24 ตุลานี้แหละ หลังจากนั้นก็เสร็จจริง ๆ

น่าจะได้หยุดประมาณ อาทิตย์กว่า ๆ ก็ดีอะ ดีกว่าไม่ได้หยุดเลยครับ

หลังจากสอบเสร็จ ก็ไปเที่ยวกันยกแก๊งเลยอะ ไปเที่ยวกลางคืนคราบหลังจากที่เครียดมานาน

ไปกันทั้งหมด 9 คน ครับผม ก็มี ดิว นก โอ๋ แอนนี่ แจ๊ค นิด เนิร์ด เพื่อนโอ๋ ชื่อ ไกด์ และก็ผม อะ รวมเป็น 9 คน

น่าเสียดาย ก็อป ไปไม่ได้เพราะว่า อายุยังไม่ถึงงะ พึ่ง 19 เอง

ก็ไปถึงร้านตอน 21.30 น. ก็เริ่มเลยครับ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป Red หมดไป 1 ขวดครับผม

ทั้งที่มีคนกินเหล้าจริง ๆ แค่ 5 คนคราบ

เพราะว่า นิด แอนนี่ โอ๋ ไกด์

ช่วงนี้ยังไม่เริ่มกินกันเลย กินกันแต่น้ำเปล่ากับโค๊กงะ

พอ ขวดแรกหมดครับ ทีนี้ทุกคนเริ่ม กินกันละ คนแรกที่หลุดก็คือ

แจ๊ค ครับผม เริ่มย้วย จากที่นั่ง อาย ๆ ไม่กล้า ลุกมาเต้น

เริ่ม เต้นท่าน่าเกลียด ๆ น่าจะถ่ายรูปเก็บมาไว้ให้มันดูจริง ๆ เลย 55++

ทีนี้ พอทุกคนเริ่มเมาก็เป็นประเภทพวก อัธยาศัยดีครับ ทีนี้รู้จักโต๊ะข้าง ๆ เลย

ไปเต้นกับเค้าเฉยเลยงะ ก็ดี รู้สึกดีครับผมที่ทุก ๆ คนมีความสุข

โดยเฉพาะมีเพื่อนคนนึงของเราครับทำหน้าที่ มอม เพื่อนได้ดีมาก ๆ

เทเหล้าทีนึงแม่ง 1/3 แก้วได้ ไม่รุ้จะมอมกันไปถึงไหน

ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครที่คอแข็งสักคนเลยอะ

สรุปครับ มีการเปิดเหล้า ขวดที่ 3 ครับผม

มาถึงช่วงนี้ไม่ต้องพูดถึงทุกคนที่กินเหล้า เมาหมดละ

จะไม่เมาได้ไงอะ คอก็ไม่แข็งกันเท่าไหร่ แต่กินซะเยอะ

มีไม่เมาก็น่าจะเหลือ นิด กับ แอนนี่ แล้วก็ไกด์

สามคนครับผม เนื่องจากเค้าไม่ค่อยทานกันเลยทานน้อยมาก ๆๆๆๆ

สรุปคราบผม ยอดค่าใช้จ่ายวันนี้ปาไป 5000 ครับผม กินกันได้พอดีจริง ๆ เลย

ขาดประมาญ 20 บาท 5000 ครับผม 55++

ก็ดี สนุกดี เมาดี ขำขำ หลังจากที่เครียดกับการสอบมานาน

ตอนกลับครับมีคนเมาจนอ้วกแตกนี่ 3 ครับ

เมาหลับไปเลยนี่ 1 ครับผม

คนที่มีมารยาทที่สุดก็เจ๊ ดิว ครับ พอจะอ้วกก็บอกแท็กซี่ครับ

พี่ค่ะ จอดหน่อยค่ะ ขออ้วกค่ะ บนทางด่วน 1 ครั้ง ลงมาละอีก 1 ครั้ง

หน้าหออีก 1 ครั้ง ครับผม นก ก้อ้วกครั้งนึงครับพร้อมดิวบนทางด่วนอะ

ส่วนอีกคันนึง เนิร์ดบอกว่าแจ๊ค อวก เปอะ ข้างรถแท็กซี่เต็ม เลย ไม่ดีเลยงะ

กลับมาถึง โดน ก็อป ว่าเอาอีก ว่าจะกินเยอะขนาดนี้ไมไม่กินแถว ๆ หอ ไรงี้อะ ก็นะใครจะคิดละว่าจะเมาขขนาดนี้

ใช่มะละ แต่ก็ นะ ทุกคนมีความสุขก็ดีละครับผม ทุกคนสนุก ก็ดีละ

ไม่ได้เมาอย่างนี้ บ่อย ๆ นิ ใช่มะ (ยกเว้นผมมั้ง 55+)

ป.ล. ยังคิดถึงเสมอนะครับผม ยังอยู่ในหัวใจตลอดมา

หลังจากที่เซ็ง ๆ มาหลายวัน กับหลาย ๆ เรื่อง คืนวันศุกร์   ก็เลยออกไปเปิดโลกซักหน่อย

พอดีไปเลี้ยงส่ง เจ๊ ยุ้ย ด้วย พอดีเจ๊เค้าจะไปเรียนต่อที่ ญี่ปุ่น อะ

ก็ไปกันหลายคน นะคราบ ทั้ง ดิว นก โอ๋ เจ็ตาล เจ็ทราย เจ๊แก้ว เจ๊นุ่น ผมและก็ตัวเจ๊ ยุ้ย ทั้งหมด 8 คน

ก็ไป กินพิซซ่ากัน ตรง แถว ตรอกอะ ชื่ออะไรก็ไม่รุ้จำไม่ได้ แต่ว่าอร่อยดีอะ ไว้จะไปอีก

เสร็จแล้วก็ไปเที่ยวกัน ต่อ ร้านแถวตรอกอะแหละ กลายเป็นชายหนุ่มคนเดียวในกลุ่มเลย

แล้วก็ผ่านไป อีก หนึ่งวัน กับการคิดถึงเค้าคนนั้น

พอวันเสาร์ตื่น มาก็เที่ยง ๆ และ ก็ไม่ได้ทำไร อ่านหนังสือ ดูทีวี

พอตกเย็นเพื่อนที่เรียนอยุ่ที่ลาดกระบังก็โทรมาชวนไปเที่ยวอีก

ตอนแรกเราก็กะว่าจะไม่ไป แต่ ไป ๆ มา ๆ ก็ไปวะ ก็ไปร้าน EbA ที่ อตก.

ก็ดี เมาดี เสร็จก็ตอนแรกกะว่าจะไปนอนคอนโดเพื่อนที่ เสนาสักหน่อยขี้เกียจกลับฝั่งธน

แต่พอสักพักตอน 7.45 ก็นั่งแท็กซี่กลับมานอนตายที่หอตัวเอง ก็ ขำขำดีอะ

คิดถึงนะ

พอวันอาทิตย์ ตื่นมา 13.30 น. ก็ว่าจะไปหาหมอสักหน่อย สิวขึ้นมาเม็ดใหญ่มาก ๆๆๆ

ก็เลยโทรชวนดิว แต่ดิวบอกว่าต้องออกไปเซ็นทรัล กับก็อปก่อนจะไปซื้อของกันเราก็ไปด้วยเพราะว่าเซ็ง ๆ

กะว่า เค้าซื้อของกันเสร็จเราก็ไปหาหมอต่อเลย ก็ไม่ได้กะไปซื้อไรเลยนะ

แต่ไป ไ ป มามาก็ เลยได้กระเป๋าBillaBong มาใบนึง

ดิวก็ได้หมวก  ก็อปก็ได้เข็มขัด เสร็จแล้วก็ไปหาหมอกับดิว

หาหมอเสร็จก็ ไปกิน ติมกัน กิน ToP 5 คนเดียวเลย 1 ถ้วยอิ่มมาก ๆๆๆ

เสร็จแล้วก็กลับมาหาข้าวทานกัน แถว ๆ หอ ก็เลยไปนั่งกันที่ร้าน ธนบุรี restaurant

ก็กินไปเรื่อย ๆ อยู่ดี ๆ ก็อยากกินเหล้าก็เลยเปิดเหล้าอีก

55++ สรุปอาทิตย์นี้ กินเหล้าแม่ง 3 วันติด ก็เมา ๆ กัน ตอนแรกก็นั่งกับดิว 2 คน

ตอนหลังเรียกเพื่อน ๆ มาเต็มเลย ก็สนุกดี หายเครียดไปเยอะเลย

แต่ยังไงก็ยังรักคนคนนั้นอยู่ดี ยังฝันถึง ยังเป็นห่วง

แต่ก็เข้าใจ ว่าเราเป็นได้แค่พี่ชาย

ก็จะเป็นพี่ชายที่ดีครับ

ปล.ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุก ๆ คนมาก ๆ เลยที่เข้าใจที่คอยปลอบ

ปล.ขอบคุณนัท นะ ที่คอยฟังโทรศัพท์ไร้สาระ ตั้งนานหลายชั่วโมง

ปล.ขอบคุณ ดิว นะที่คอยให้กำลังใจเสมอ ทั้งที่ดิวเองก็เครียดไม่แพ้กัน

ปล.ขอบคุณ นก โอ๋ น้องบอลที่มาเก็บของให้ในวันนั้น

ปล.ถ้าผ่านมาเห็นอยากบอกว่ารักษาสุขภาพด้วยนะ ไม่สบายบ่อยนะเรานะ ดูแลตัวเองด้วย

ปล.แค่ไม่ได้โทรไปหาเค้า ก็ คิดถึงแทบตาย เหมือนไม่ได้คุยกันมานาน เป็นบ้าไรปะวะเนี้ยเรา

ขอบคุณครับที่สอนให้รู้จักกับคำว่า " รัก "

เพลง รักมากมาย

ศิลปิน กอล์ฟ  เบญจพล

อัลบั้ม  Be My Guest

ในโลกใบนี้ มีผู้คนมากมาย ผ่านพบเพียงเพื่อลาจาก
ไม่รู้ว่าวันนี้ คำว่าความรัก มีความหมายเท่าไร
ชีวิตของฉัน มีผู้คนมากมาย ผ่านพบกันเพื่อลาจาก
แต่ว่าตัวฉัน ยังเชื่อว่าความรัก ยังเป็นความสวยงาม

แม้ว่าหัวใจชั้นว่างเปล่า
เฝ้ารอให้ใครมาเติมรักให้เต็มอยู่
ไม่รู้ต้องรอ ถึงเมื่อไหร่
อีกนานแค่ไหน แต่เชื่อว่า

มี ความ รักมากมายรู้มั้ย
หวังให้ใครได้มองเห็นมัน
ไม่ใช่เพียงสบตาแล้วเดินผ่าน

มีความรักมากมายรู้มั้ย
เฝ้ารอใครที่เค้าต้องการ
จะผูกพันตลอดไป

เธอรู้สึกไหม คิดเหมือนกันบ้างมั้ย
ก่อนที่เราต้องลาจาก ไหนลองตอบฉัน
เธอเชื่อว่าความรัก ยังสวยงามใช่ไหม

แม้ว่าหัวใจชั้นว่างเปล่า
เฝ้ารอให้ใครมาเติมรักให้เต็มอยู่
ไม่รู้ต้องรอ ถึงเมื่อไหร่
อีกนานแค่ไหน แต่เชื่อว่า

มี ความ รักมากมายรู้มั้ย
หวังให้ใครได้มองเห็นมัน
ไม่ใช่เพียงสบตาแล้วเดินผ่าน

มีความรักมากมายรู้มั้ย
เฝ้ารอใครที่เค้าต้องการ
จะผูกพันตลอดไป

มีความรักมากมายรู้มั้ย
หวังให้ใครได้มองเห็นมัน
ไม่ใช่เพียงสบตาแล้วหายไป

มีความรักมากมายรู้มั้ย
เฝ้ารอใครที่เค้าต้องการ
อยู่กับฉันตลอดไป