กาลครั้งหนึ่งบนเกาะแห่งหนึ่ง

ซึ่งมีเหล่าตัวแทนความรู้สึกอาศัยอยู่รวมกันมานาน

มีทั้ง ความรู้ ความสุข ความเศร้า ความเหงา ความรวย รวมถึง............ความรัก

วันหนึ่งเกาะที่เคยอยุ่รวมกันมาเกิดกำลังจะจมลงกลางทะเลที่แสนกว้างใหญ่

ความรู้สึกต่าง ๆ พากันอพยพหนี บ้างก็ต่อเรือ บ้างก็เตรียมอาหาร รวมถึงข้าวของจำเป็นต่าง ๆ

มีแต่ความรักเท่านั้นที่คิดว่าจะอยู่กับเกาะต่อไป จนเกาะเริ่มจมลงเรื่อย ๆ

ความรักจึงได้ตัดสินใจขอความช่วยเหลือ

ช่วยด้วย ช่วยด้วย ความรวยช่วยฉันด้วยนะ

ไม่ได้หรอกความรัก ที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับเธอหรอก บนเรือฉันเต็มไปด้วยทรัพย์สมบัติ เงินทอง

ฉันคงช่วยเธอไม่ได้หรอกความรัก

ช่วยฉันด้วย ความสุข ช่วยฉันด้วยนะ

แต่ความสุขกำลังมีความสุขอยู่จึงไม่ได้ยินเสียงของ ความรัก

ความเศร้าจ๋า ฉันแย่แล้ว ฉันขอไปด้วยนะ

ฉันกำลังเสียใจ อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว ไปไกลๆฉันซะ

ขณะที่ความรักกำลังเดือดร้อนหาได้มีคนช่วยไม่

ความรักกำลังต้องการความช่วยเหลือ

ความรัก ทางนี้ มาทางนี้เร็ว

ความรักดีใจเป็นอย่างมากที่ได้เรือโดยสาร

จนกระทั่งลืมถามชื่อของคนที่ให้ความช่วยเหลือ

ความรักจึงถามกับคุณความรู้ คุณความรู้คนที่มาส่งฉันคือใครเหรอ

เค้าคือเวลาไง ความรัก

แล้วทำไมเวลาถึงช่วยฉันละ

ก็มีแต่เวลาเท่านั้นแหละที่สามารถรับรู้ได้ว่าความรักนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน  

แล้วเพื่อน ๆ ละครับคิดอย่างไรกับนิทานเรื่องนี้

ลองมองคนรอบข้างและเปิดโอกาสให้กับเค้าบ้างนะครับเพราะว่า

เวลาจะไม่มีทางให้ความรักแสดงความยิ่งใหญ่ได้เลย

ถ้าความรักไม่ได้เริ่มต้นขึ้น