สิ่งที่ดีที่สุด  สิ่งหนึ่งในชีวิต  คือ  สายใยความผูหพันระหว่างเราืที่ขับเคลื่อนคืนวันอันงดงาม  และเติมเต็มชีวิตให้เต็ม     

สิ่งหนึ้งที่ฉันสามารถจะบอกเทอได้  คือ  ความรู้สึกดีไม่เคยเปลี่ยนแปลง  ไม่ว่าจะอยู่หนใด  ขอให้เชื่อเถิดว่าจะยังคงมีฉันอยู่ในทุกคราที่เทอต้องการ...........ฉันพร้อมจะกลับมา  ร่วมเคียงข้างเทอในวันที่ฟ้าหม่นร่วมฝ่าสายฝน  ในวันที่พายุโหมกระหน่ำ  ร่วมฝันร่วมยินดี  ในวันที่ก้าวไปถึงปลายทาง

    จะเป็นกำลังใจให้เทอเสมอ   อย่าท้อนะ  เพราะความกลัวความอ่อนแอ  ขออย่าให้ชีวิตขาดความเข้มข้น  และคอยเฝ้าเป็นกำลังใจเสมอ  

      ความรัก  ไม่ได้ทำให้เรายิ้มตลอดเวลาหลอก  เอาแนาเอานอนอะไรไม่ได้กับมัน  พยายามรักษาระดับให้อยู่ในความพอดีจะดีกว่าน่า  แต่พูดแล้วมันก็ทำอยากพอควรเลย........................

      ห่วงใยและเข้าใจ

          ฉันยังอยู่ตรงนี้  พร้อมกับความรู้สึกดีๆที่มีให้เสมอ...แม้นเทอจะไม่รับรู้กับสิ่งที่เรารู้สึก...ก็ตาม..

      ความรักอยู่ไม่ได้หรอก....  ถ้าขาดความเข้าใจ........

บางเหตุผลในชีวิต

                                              ชีวิตของคนเราเต็มไปด้วยเหตุผล...และนี่ก็คืออีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เราต้องใกล้กัน...........

                       ขอบใจเทอจริงๆ...กับทุกสิ่งทุกอย่างที่เทอเคยดีกับเรา...แม้วันนี้จะเหลือเพียงความทรงจำ...ก็ดีใจนะครั้งหนึ่งเทอเคยรักฉัน..ขอบคุณ....

คำกล่าวที่มีความหมายดี ๆ นี้ดูสวยงาม
แต่อาจจะยากแก่การลงมือทำ
จริง ๆ ในสายตาของบางคน ...
ที่ยังไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องความรักมาเลย
หรือคนที่เคยผ่านประสบการณ์เลวร้าย
จากความรักมาแล้ว.....

ที่เป็นอย่างนี้อาจเพราะพวกเขารู้สึกว่า ..
การนำตัวเองเข้าไปพัวพันกับความรัก
ก็เหมือนกับการเสี่ยง... เสี่ยงที่จะถูกปฏิเสธ...
ถูกทำให้ผิดหวัง...ถูกทอดทิ้ง..และทำให้เจ็บปวด
จึงเป็นที่มาของความรู้สึก..กลัวความรัก.....

..... แม้ความรักอาจไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิต
แต่มันก็มีค่า.. ต่อการมีชีวิตอยู่
เป็นแรงบันดาลใจให้เราทำอะไรได้มากมาย

.... อยากบอกกับคนที่ยังกลัวความรักว่า
ไม่ผิดหรอกที่คุณจะกลัวมัน
เพราะอย่างน้อยคุณก็รู้ตัวเองดีว่า กลัวความรัก
ต่างกับคนที่วิ่งหนีความรัก และเฝ้าหลอกลวงตัวเองว่า
มีความสุขดีแล้วกับการอยู่คนเดียว

ไม่จำเป็นต้องพบเจอและสร้างกำแพงขึ้นมาปิดกั้นตัวเอง
เพราะกลัวจะต้องรักคนอื่น

แต่ลืมนึกไปว่า ถึงเราจะหนีมันอย่างไร ก็หนีไม่พ้นหรอก
เพราะความรักมันอยู่ในใจของเรา
จะหนียังไงมันก็เจ็บปวดอยู่ลึก ๆ
แล้วคุ้มหรือเปล่ากับการต้องหลอกตัวเองไปเรื่อย ๆ อย่างนั้น

.... หนทางของความรัก มันอาจจะไม่ได้เป็นภาพที่ชัดเจน
ให้เราเดินไปได้สะดวกหรือง่าย ๆ
แต่สิ่งที่รออยู่ที่ปลายทางนั้น ก็มีค่ามากพอ
ที่จะกวักมือเรียกเราให้เดินเข้าไปหา

...แทนที่เราจะวิ่งหนีมัน ก็เปลี่ยนมาเป็นเตรียมตัวเองให้พร้อม
เวลาที่จะต้องไปเจอกับมันดีกว่า
เหมือนกับเวลาที่เราออกเดินทาง
ก็เตรียมเสื้อกันหนาวไปบ้างเผื่อเจออากาศที่หนาวเย็น
เสื้อกันฝนหยิบไปหน่อยก็ดี
เผื่อหยิบมาใส่เวลาที่ฝนมันตก
หยูกยาก็ติดไปบ้างนิด ๆ หน่อย ๆ
พอปฐมพยาบาลตัวเองเบื้องต้นเวลาเจ็บไข้

.... แต่ถ้าเดินทางออกไปแล้วโชคร้าย
ต้องสะบักสะบอมกลับมาก็ไม่เป็นไร...
รักษาตัวเองใหม่ เผื่อออกเดินทางในครั้งต่อไปก็เท่านั้นเอง..
แต่เชื่อไหมว่า..การเดินทางครั้งต่อไปของเรา
มันต้องดีกว่าครั้งแรกอยู่แล้วล่ะ... ว่าไหม...?

....."วันนั้น อ่อนแอ แต่วันนี้ไม่ใช่"....